29.09.2025
Real żąda dołączenia wypowiedzi działaczy do akt sprawy
Real Madrid wnosi o włączenie do akt wypowiedzi byłych działaczy FCB (Gaspart, Freixa itd.).
Źródło: ASHistoria sprawy
Historia ma swoje fazy. Zaczęło się na początku XXI wieku, gdy Barca regularnie przelewała pieniądze. W 2018 roku sprawa przycichła — aż do momentu, gdy hiszpański fiskus zainteresował się podejrzanymi fakturami. Z prostego postępowania podatkowego zrobiła się afera, która wstrząsnęła całą Hiszpanią.
W marcu 2023 roku prokuratura ruszyła z ciężką artylerią: zarzut korupcji sportowej, fałszowania dokumentów i nadużycia zaufania. Status podejrzanych (investigado) uzyskali m.in. byli prezesi klubu — Sandro Rosell i Josep María Bartomeu — a także część dyrektorów oraz sam Negreira wraz z synem.
Potem przyszedł kluczowy moment: maj 2024. Sąd odrzucił zarzut bezpośredniego łapówkarstwa, bo Negreira formalnie nie był urzędnikiem publicznym. Barcelona odetchnęła, ale to był tylko częściowy triumf. Pozostałe zarzuty wciąż wiszą nad klubem jak miecz Damoklesa.
W tle ruszyła też UEFA, badając, czy Barca w ogóle powinna grać w Lidze Mistrzów. W 2023/24 klub dopuszczono prowizorycznie (postępowanie UEFA zawieszono). W kolejnych sezonach stosowano zwykłą procedurę licencyjną — bez nowego komunikatu o „prowizorycznym” dopuszczeniu.
Zeznania świadków tylko dolewały oliwy do ognia. Były prezydent Bartomeu pytany w sądzie odpowiedział: „Jak niby mielibyśmy kupować sędziów? Który klub by na to poszedł?” — i tym jednym zdaniem jeszcze bardziej rozgrzał debatę. Bo dla jednych to argument, a dla innych przyznanie, że coś było nie tak.
Do tego doszły wątki poboczne: oskarżenia o pranie pieniędzy, podejrzane transakcje na kontach żony Negreiry, brak papierów na usługi, które rzekomo były świadczone. Całość zaczęła wyglądać nie jak incydent, ale jak misternie układana przez lata sieć powiązań.
I tu dochodzimy do sedna: nikt dziś nie wie, czy Barcelona faktycznie „kupowała sędziów”. Może płaciła za coś, co nie miało wartości, a może rzeczywiście chciała mieć wpływ. Jedno jest pewne: sam fakt takich płatności wystarczy, by nadszarpnąć reputację klubu i rzucić cień na cały hiszpański futbol.
To nie jest tylko „kolejna afera piłkarska”. To sprawdzian dla całego systemu: czy w futbolu istnieje jeszcze granica między grą fair, a grą na faktury.
